zaterdag 14 april 2018

Grote Kunst voor Kleine Kenners.

Grote Kunst voor Kleine Kenners is, net zoals de Spiekpietjes, een expo in Fort Napoleon in Oostende.  Het is een expo waarbij je op zoek moet gaan naar het gestolen schilderij door allerhande vragen op te lossen.  Iedereen krijgt bij het binnenkomen een ipod/ iphone met oortjes.  Op de Iphone staat per schilderij een verhaaltje met wat uitleg.  Eigenlijk krijgen alleen de kinderen eentje maar doordat het kalm was kregen we er ook eentje.  Makkelijk want zo konden we elk met een kind op zwier.  Iets makkelijk dan 2 kinderen met elk een koptelefoon verbonden aan één en dezelfde Iphone...  2 kinderen die niet echt even geïnteresseerd waren in de verhalen.  Je kan wel al vermoeden dat dat niet echt vlotjes liepen in het begin...

Kunstwerken van verschillende bekende kunstwerken werden door Thaïs Vanderheyden omgetoverd tot kindvriendelijke alternatieven.  Een Mondriaan kreeg plezierig vogeltjes, Napeleon werd vervangen door krokodil te paard en de verf van de Waterlelies van Monet werd vervangen door een hoop kleine stickertjes die de kinderen zelf mochten plakken.

Na de zoektocht is er beneden een plezierig klim- en klauterparcours (voor de kinderen).  Dolle pret langs de tunnels, tussen lasers en aan de schoenenmuur.   Dit was, net zoals bij de Spiekpietjes het favoriete gedeelte van de boys.

Oostende, heerlijke stad met allerlei activiteiten voor jong en oud.  Ik ben er fan van. 

Wist je dat je trouwens gratis een veerboot kan nemen tussen de kant van Fort Napoleon en de kant van 't stad.  De boot stopt niet ver maar ook niet superdicht bij Fort Napoleon.  Geen probleem maar als je net als mij een echt belabberde stapper hebt, is de tocht wel betrekkelijk heftig.  Het kind begon zelfs al te wenen toen ik 's morgens vertelde dat we een eindje gingen wandelen...  Hemel!  Na de fietstocht, de treinrit en de veerboot was het moment van de waarheid daar, wandelen!  Na vijf stappen hield hij het al voor bekeken en duurde de normaliter 10 minuutjes durende wandelingen een dik half uur...  Maar he, we zijn er geraakt, en terug ook, hoera!










O ja, voor wie nog wilt gaan, morgen is het de laatste dag... Alhoewel, dat hangt af van wanneer je dit berichtje leest uiteraard.  15 april, dat is de laatste dag, dus als je nog zin hebt, haast je, rep je, spring op de boot en wandel gezwind naar Fort Napoléon om het gestolen schilderij te zoeken!

donderdag 12 april 2018

Concert Gebouw Circuit.

Cultuur opsnuiven met kinderen, leuk maar niet altijd evident.  Daarom ben ik fan van alle kindvriendelijke alternatieven waar zowel ouders als kinderen iets aan hebben.  Alhoewel, het achter de kinderen aanrennen, alles boeiend houden van het begin tot het einde en af en toe eens een toilet zoeken voor een hoogdringend bezoekje zorgt er wel voor dat het cultuurgedeelte voor de ouders een beetje achteruitgeschoven wordt.  Maar he, ik ga er van uit dat we binnen een paar jaar allemaal samen op het gemak kunnen rondlopen in het Louvre (of iets hedendaagser, minder groot en dichter bij huis).

Vorige week gingen we op bezoek in het Concertgebouw in Brugge.  Daar deden we het Concert Gebouw Circuit.  Het circuit is een parcours doorheen het gebouw, langs verschillende kunstwerken, een interactieve klankinstallatie, een prachtig dakterras...  Betrekkelijk impressionant, dat gebouw.  De kinderen kregen aan de inkom een boekje van de 'liervogel' mee. Die vogel neemt hen mee doorheen het gebouw, met leuke verhaaltjes en stempels die ze onderweg kunnen vinden om in hun boekje te zetten.  Ze kunnen onderweg de klokken luiden op het dakterras of muziek maken in de Soundfactory.

"Ga je mee op reis met de liervogel?
Een reis waar je hoofd van zal zingen,
je oren van gaan kriebelen
en je voeten niet van kunnen stilstaan!"

De route is ook gewoon tof voor de grote mensen onder ons.  Wie wil er nu niet eens zo'n bombastisch gebouw van binnen ontdekken?  Een handige gids geeft wat achtergrondinformatie over de  verschillende installaties en kunstenaars.  Kinderen meenemen is dus geen must! 
De gids is wel makkelijk als je met kinderen gaat - dan kan je nadien, als ze in bed liggen, met een glaasje rosé op je gemakjes lezen wat je allemaal gezien hebt.  Cultuur opsnuiven met kinderen, dat doen we in etappes :)










Het Concert Gebouw Circuit is open van woensdag tot en met zondag.  En voor de Bruggelingen onder ons, is het extra plezierig want de zondagmorgen is het gratis (enkel voor de Bruggelingen)!

zondag 8 april 2018

My name is Loeka.

De laatste tijd is het ontzettend moeilijk om alles gedaan te krijgen dat ik wil gedaan krijgen.  Beetje vervelend want mij to do, of toch mijn 'what I want to do lijstje' wordt een beetje te lang.  En als er iets waar ik niet goed tegen kan, is het dat gevoel dat ik het niet allemaal meester kan, iets met te veel hooi en een vork... bwurk.  Evenwicht zoeken en behouden, niet direct een van mijn topkwaliteiten. 

Naaien stond ook op dat lijstje, een me-timemomentje om gezellig op mijn gemak nog eens iets in mekaar flansen, klinkt leuk, toch?  Wel, we hadden een babybezoekje gepland afgelopen donderdag, de ideale reden om iets te naaien dus.  Dat rustig op mijn gemak moest wel plaats maken voor rap rap tussen de soep en de patatten...  want ja, vakantie, kinderen, werken, lastminute er aan beginnen, kinderen... Je kent het wel.

Soit, ik zocht in mijn stoffenvoorraad stofjes die pasten bij het kaartje.  Ik vond een groen katoentje en een stukje bruine en witte fleece.  Het was te klein voor een dekentje dus ging ik voor een babyjasje, 'one to hug' van Mind the whale.  Zowel de bruine als de witte fleece waren niet groot genoeg om als voering te dienen dus ik combineerde ze een beetje.  Voor de oortjes gebruikte ik niet die koddige van het patroontje maar maakte ik lange konijnenoortjes, want ja, die paashaas huppelde nog niet zo lang geleden voorbij... Zo, alles aan elkaar naaien, kampsnaps er in, labeltje op strijken en hup, het jasje was net op tijd klaar. 






Kleine Loeka is voorlopig nog een beetje te mini voor haar jasje, maar ze zal er wel in groeien.  Pasgeboren babytjes, het doet toch iets met een mens he <3


Stof: eigen stoffenvoorraad
patroontje: one to hug - Mind the whale

woensdag 28 maart 2018

Dinos for the win!

Dinos zijn al maanden een hot topic hier.  Elke avond wordt er voorgelezen uit een van de dino encyclopedieën.  Vaak heb ik het gevoel dat ik zwaar dyslectisch ben als ik vlot 'archaeopteryx' of 'yangchuanosaursus' moet lezen, hemeltje.  Hopelijk komt er een periode dat ze gewoon willen luisteren naar Sneeuwwitje of Roodkapje...  Maar tot de fascinatie voor het tijdperk van het Trias, Krijt en Jura kan ik niet anders dan me verdiepen in Sauropoda, de Theropoda en de Ornithopoda.  (Yes, dinonerdtaal: check)

Ons knutselwerkje van vandaag was, zoals je vermoedelijk al kon raden, iets met dino's.  We gingen aan de slag met Paper Patch: lijm, een soort dun papier en voorgemaakte figuurtjes.  We gingen voor een T-rex en een diplodocus en papier met zwart/wit en gekleurde driehoekjes.



Supersimpel eigenlijk; papier scheuren en er op lijmen, laten drogen en vernissen.  De boys zijn al eventjes in een knipfase dus wisselenden ze wat af tussen het papier scheuren en het knippen... Zolang er enkel in het papier geknipt wordt en niet in elkaars haar zoals de dag voor de schoolfotograaf hoor je mij niet klagen.  De lijm werd er op gezwierd met hun vingers en met penselen, wat gelukkig niet leidde tot een ontzettende kliederboel, woehoew.




De interesse van de jongste was betrekkelijk snel over, waardoor zijn grote broer zijn plaats in nam.  Daarna verdween nummer twee ook want blijkbaar waren papa's grote schuurwerken aan de trap iets interessanter...  Wel ja, ze hebben een fascinatie voor dino's en werkmateriaal... boys 🤷🏼‍♀️
(tip: knutsel als er geen geronk van een werkmachines klinkt of geniet even van dat onverwacht rustig momentje en drink een roséetje...)





Nadat ze droog waren kregen de dino's nog een laagje glittervernis et voila, de glitterdriehoekjesdino's zijn klaar.  



 Paper patch materiaal: Feeërieke



donderdag 15 maart 2018

Ouder worden...

We worden ouder, dat is een wetenschappelijk feit, elke dag, elk uur, elke minuut...  Als puber kunnen we niet wachten om 'groot' te zijn, om eindelijk te mogen doen wat we willen, om zelf alles te beslissen.

En dan passeert er tijd, zomaar, zonder dat je er bij stil staat, zonder dat je er echt bewust van bent en opeens ben je groot.  Groot, ouder, en met een hoop verantwoordelijkheden.  Als puber kijken naar de ouders en denken: 'wooow, die zijn al 30 of 40, woooow en die bijna 50, crazy' (maar dan in de juiste jongerenslang).  En dan ben je zelf opeens in de 30 zonder dat je het goed en wel beseft hebt.  Nu zijn wij 'die oude' van toen maar dat voelt helemaal niet zo.


Uitspraken als 'echt, de jeugd van tegenwoordig' of 'wij hadden wel respect voor volwassenen' of 'gekke wereld waarin ze groot worden, die technologiekinderen (technokinderen klinkt toch niet hetzelfde he) flappen als eens uit je mond.  Er komt een hele groep achter ons, niet enkel kleine kindjes maar ook pubers, jongvolwassen en gewoon nog volwassen want wij zijn nu de grote geworden, voor echt.  Je merkt het aan kleine dingen bijvoorbeeld aan een rimpeltje hier en daar of aan het feit dat je voor sommige dingen buiten de leeftijdscategorie valt, 'te oud'...  Maar ook aan andere dingen, aan de omvang van problemen en verdriet.  Vroeger verging de wereld een beetje als je om 2u ipv de gehoopte 3u moest thuis zijn van die scoutsfuif.

Vorige week ging ik naar de begrafenis van een vriendin haar mama.  Verdriet wordt groter, ernstiger, intenser.  Er is meer om van te houden, meer rond je, er zit meer in je rugzak en er is meer om te verliezen.

Ik keek rond en zag ook een hoop omaatjes en opaatjes zitten, wit haar (met al dan niet een paars schijntje) en sommige niet zo goed te been.  Zou dat dan ook zo zijn, als we met onze permanent een koffietje aan het drinken zijn, dat we denken, moh, is dat nu zo rap gegaan?

zondag 11 maart 2018

Voila

Eindelijk vond ik een momentje om achter mijn naaimachine te kruipen, hoera daarvoor.  Niet dat er geen momentjes waren maar die werden ingevuld met duizend en één andere dingen zoals euhm, hangen in de zetel met netflix na een drukke kinderdag... wel ja 🤷🏼‍♀️.

Een betrekkelijk lange poos geleden kreeg ik van mijn uitgever het boek "Matching outfits, matching minds", of beter gezegd, ik kreeg er twee.  Voel je de give-away al aankomen? (Als je enkel daarvoor interesse hebt, scrol dan supersnel door naar beneden 😁)

Dus, mijn naaimachine en ik hadden een date, samen met een bloemensweaterstofje die ik tijdens de solden op de kop tikte.  Ik ging aan de slag met de 'small things sweater', maar in plaats van een sweater maakte ik er een kleedje van (en ik paste de hals wat aan, flapte de mouwboordjes om en versmalde het wat aan de taille).  Superleuk patroontje waarmee je alle kanten uit kan, aanpasbare patronen, hiep hoi! Oke, eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dacht dat mijn lijf korter was, of dat het kleedje langer was want het kleedje is wat aan de korte kant... woepsie.

Om het geheel wat te breken pimpte ik het wat met rosegouden flex.  Woordje typen, de cameo het laten uitsnijden, pellen en persen en hupsakee, klaar.  Ik ben helemaal klaar voor de lente, voila!






Patroon: Small things sweater - MOMM
 Flexfolie: Feeërieke

Oke, en dan nu de give-away!  Wie o wie wil dolgraag een exemplaartje van Eef Theys haar boek winnen? Jij?  Wel, een onschuldige hand zal een winnaar kiezen uit de reacties hieronder.  Volgende zondag vind je de winnaar terug op de facebookpagina.  Spannend. 🙌🏻

--> DE GIVE-AWAY is afgelopen...

woensdag 28 februari 2018

Een fougasse!

"Een wat?" hoor ik je denken.  Wel, ik noem het eigenlijk de toegeflapte pizza, die fougasse.  Ik vond het receptje op de site van de Colruyt.  Leuk om met de kindjes te maken en lekker om met zijn allen op te smullen. 

We speelden wat met het recept en gingen voor een vulling van paprika's, ajuin en courgette en tomaat, mozzarella en hesp.  Je kan gerust ook iedereen zijn eigen fougasje laten beleggen maar ik ontzag een beetje het extra werk om meer opties te maken dan saus, hesp en kaas.  Tjah, we deden dus van 'eten wat de pot schaft'.



Ik zette alles klaar in potjes voor Billie zodat hij aan de slag kon gaan.  Uiteraard moest alles ontzettend grondig voorgeproefd worden alvorens het op de pizza gezwierd kon worden.  Daardoor duurde het beleggen wel ietsje langer dan voorzien en was ik ook blij dat de hoeveelheid saus genoeg was voor een klein legertje.




Na het beleggen is het gewoon de pizza toeflappen, inkepingen in maken, insmeren met een eitje, in de oven en klaar!  We maakten drie zo'n pizza's want geef toe, eentje zou wel povertjes zijn met al die mannen hier in huis... 

Er zullen er zeker nog volgen met variaties op de vulling.  Wat zouden jullie er tussen zwieren?


recept Fougasse: Colruyt

zondag 18 februari 2018

Een zonovergoten Zwinuitstap.

Na een donkere winter, waar de zon amper van zijn stralen liet zien, zijn dagen zoals deze dubbel zo geweldig.  Van 's morgens tot 's avonds een heerlijke winterzon die ervoor zorgt dat iedereen lentekriebels voelt.  En die er ook voor zorgt dat een gepland middagje netflix en popcorn met de kinderen vervangen wordt door een heerlijke wandeling buiten.  Op en top genieten moet je van dat zonnetje.

Wij gingen naar het Zwin, een natuurpark bij Knokke-Heist.  Het is onlangs (toch sinds de vorige keer dat ik er was) helemaal vernieuwd.  Een nieuw gebouw, cafetaria, interactief museum, uitkijktoren, het natuurpark zelf een een klein wandelparcours.  Dat wandelparcours van ongeveer een kilometer met interessante stops stond nu in teken van Valentijn.  Hupla, zomaar een hoop extra activiteiten zoals zaadbommetjes (in de vorm van een hartje) maken, verhaaltjes luisteren (over een verliefd schaap), door supergrote verrekijkers turen,... 

Onze kinderen staan niet gekend om hun ontzettend grote wandelkwaliteiten.  De ene durft regelmatig zichzelf door een 'windvlaag' dramatisch op de grond te smijten in de hoop voor wat extra aandacht en draagtijd.  De andere verliest zich graag in het klagen over hoe zijn benen toch niet zo sterk zijn om ver te kunnen wandelen.  Zo deden we meer dan een half uur over de eerste 300m...  Een beetje gevloek bij ons.  Alsook de obligatoire 'als jullie jullie nu niet gedragen gaan we gewoon terug naar de auto' en in jezelf denken: 'pleeeeaaase herpak jullie want we zijn helemaal naar hier gereden, hebben inkom betaald en willen gewoon op het gemak rondlopen'. 

Soit, 300m later hadden ze zich compleet herpakt.  Ja, want zo gaat dat dan ook bij kinderen, die kunnen keren als de wind.  En daarna, was het op en top genieten voor ons allemaal.  Lekker winterzonnetje, prachtige omgeving en gelukkige kindjes.







Naast het natuurpark is er ook een ontzettend geestige interactieve tentoonstelling.  Iedereen krijgt een kaart aka je persoonlijk vogelpaspoort.  Bij het binnenkomen krijg je daarmee een vogel toegewezen.  Daarna leer je van alles bij over je vogel, vlieg je in een vliegsimulator, kan je wapperen met je armen zoals een vogel, kan je op zoek gaan naar je eigen nestje, ...
Billie vond het gewoon leuk om rond te lopen en zijn kaartje overal tegen te houden, Otto-Jan vond het allemaal bijzonder interessant en Wolf vond de vliegsimulator het leukst.   Een aanrader voor iedereen dus, het Zwin!