Op zoek naar energie: een update.

Dag op dag 3 jaar geleden danste ik nu in een roze bloemetjesjurk mijn openingsdans. Feest, lichtjes, vrienden en familie bij elkaar. Een heerlijk feest was het. Een heerlijk feest in een ontzettend heftige periode. Een periode waarbij ik overschakelde naar puur overleven in plaats van leven.

Wist je dat alle ballen in de lucht houden moeilijk is als je een kindje hebt die niet doorslaapt of beter: die liever niet slaapt ‘s nachts? En als je een peuter in huis hebt die in de ‘ik ben twee en ik zeg nee’ fase zit? Een peuter met een bijzonder eigen willetje? En je een extra rugzakje troubles meekrijgt in een nieuw samengesteld gezin? En je man voor het werk belachelijk veel weg gaat, zoals onder andere eens 40 midweken en eens 4 maanden?

Opeens was het daar, het vallen van de ballen, de grote crash. Ik was zo leeg als euhm, als de oceaan bij de Bahama’s toen orkaan Irma passeerde. Mijn energieniveau was compleet gekelderd en mijn spieren functioneerden niet meer naar behoren. Ik startte een zoektocht naar wat energie, dat kon je al lezen hier.  Er kwam een halve diagnose: Fybromyalgie. Dat klinkt voor mij nog steeds als een truntenziekte, en het is dan nog een 'ziekte' zonder echte behandeling om weer helemaal te herstellen. Awoe daarvoor.  Maar na de ellendige zoektocht naar wat extra energie kwam er eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel. Juij.

Na maanden, zelfs jaren van sukkelen heb ik mijn balans weer een beetje teruggevonden. Ik moest een beetje mijn verwachtingen van het leven bijschaven en meer prioriteiten stellen.  Ik voel sneller wanneer het allemaal te veel wordt (yup, want er zijn nog steeds van die dagen dat ik wat wankel). Ik geniet meer van de kleine dingen en ik weet dat ik alles wat moet afwegen omdat ik niet meer alles kan doen als ervoor. Maar ik kan nog steeds dansen in een roze bloemetjesjurk. Dus alles komt wel goed uiteindelijk.

Toedeloe 2016, aloha 2017!

Dag 1 van de 365, dag 1 van een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin.  Eentje van zoeken naar evenwicht, de juiste balans en een serieuze pot extra energie.  Een nieuw begin van een jaar met een enorme uitdaging, eentje van 4 maand single mommy zijn als vrouw van een militair.  Zo'n gigantische uitdaging, eentje waar ik met een ontzettend bang hart tegenaan zie, eentje waarvan ik bang ben dat niet zal lukken door mijn belachelijk klein potje energie, eentje die als een ontzettende donderwolk boven mijn hoofd hangt.  Een donderwolk, een zwart gat, een onoverbrugbare ellendige periode van overleven, van volhouden, als dat lukt.

Maar de start van het nieuwe jaar is ook een afscheid van een hoofdstuk, een afscheid van een jaar die me geleerd heeft te genieten kleine dingen, van loslaten.  Een jaar met mooie momenten, gezellige ontmoetingen en bijzondere ervaringen.  Een jaar opgesloten in een lichaam die niet meer mee wil werken op mijn tempo, met mijn plannen en mijn verwachtingen.  Een jaar waarin het zoeken naar energie meer en meer plaats begon te maken voor de aanvaarding, de keuzes en de teleurstelling.  

Het leven loopt niet altijd als gehoopt, zoals verwacht.  Het loopt hoe het loopt, het is wat het is.  2016 bijzonder confronterend, 2017 te uitdagend.  

Maar al bij al was 2016 ook geweldig mooi...

Op zoek naar energie: aanvaarding?

Het lijkt een ellendige zoektocht, eentje zonder zichtbaar eind, met demotiverende tussenstops...

Elke ochtend opstaan met het gevoel dat je net een weekendje het beste van jezelf gegeven hebt op de dansvloer en tot de vroege uurtjes volledig uit de bol bent gegaan op hits van de jaren 90. De volgende dag voel je je wat mottig en denk je grinnikend terug aan je leuke avond.  Wel, dat mottige gevoel, vooral dan die ellendige moeheid en vervelende spierpijn is deel geworden van mijn dagdagelijkse leven.  Grinniken doe ik niet, mij sneu voelen over de situatie des te meer.

Hier kon je al lezen dat ik een tijd terug terecht was gekomen bij de kolk.  De kolk, de kliniek voor onverklaarbare lichamelijke klachten ging mij soelaas brengen hoopte ik.  Na wat testen (lees: voornamelijk een paar keer opnieuw je verhaal doen) mocht ik beginnen aan het revalidatieprogramma.  Hoera, champagne en slingers want ik kon starten met beter worden, ik kon beginnen met mijn belachelijk leeg potje energie wat te vullen zodat ik weer normaal kan functioneren.

We zijn gestart, week 3 is bezig van de 12.  Ik kan alleen maar hopen dat het helpt, uiteindelijk.  Ik had op voorhand gedacht dat ik wat ging dansen in een eenhoornpakje rond een regenboog op zoek naar de bron van energie.  Ik kan zeggen dat ik tot op heden mijn beste dansmoves niet moest bovenhalen, en dat ik ook niet al speurneuzend de bron van energie moest gaan zoeken...

Het programma bestaat vooral uit rust, groepssessies en relaxatie.  Het draait meer om aanvaarding, omgaan met beperkte energie en voldoende rust nemen.  Aanvaarding, klinkt een beetje vies en deprimerend; aanvaarden dat ik moe ben? Aanvaarden dat mijn energiepijl nooit echt meer helemaal goed zal komen? Aanvaarden dat dit ook ik is, iemand die moet afhaken, nee moet zeggen, dingen moet laten, elke keuze of activiteit moet afwegen, ...

Ik doe zo graag van alles, putte vroeger zo veel energie uit het leven tot de rollen opeens omgekeerd werden.  Het leven zoog mijn energie leeg en ik blijf verdwaasd achter.  Verdwaasd over dat potje dat maar niet opnieuw gevuld raakt, over het feit dat men zegt dat het nooit meer helemaal goed komt...

Een klein stemmetje in me blijft er in geloven, in het feit dat dit niet voor altijd zal blijven duren, dat alles goed komt, uiteindelijk.  Hopelijk heeft dat klein stemmetje gelijk...

Op zoek naar energie: de kolk.

Je kon al hier en hier lezen dat ik sukkel met mijn gezondheid en met name mijn energieniveau.  Die ligt al ellendig lang belachelijk laag.  Daarbij heb ik ook een arsenaal aan stomme lichamelijke klachten waardoor dat het lichaam ook helemaal niet mee wil.

Daar zit je dan, 30 jaar, in ziekteverlof, doodmoe en een pijnlijk lijf als een oud vrouwtje (ik denk toch dat een oud vrouwtje zich zo voelt).  De eerste burn-out diagnose en bijhorende behandelingen zijn al allemaal achter de rug, zonder beterschap spijtig genoeg.  Ondertussen ben ik ook helemaal mindfull en heb ik een hoopje boeken gelezen en is mister google mijn vriend in het zoeken naar andere manieren om meer energie te krijgen.

Na bloedtesten, scans en reumatesten werd ik doorgestuurd naar de kolk, de kliniek voor onverklaarbare lichamelijke klachten (klinkt een beetje als de docter house afdeling maar dan in Brugge).  Dit klinkt als: betrekkelijk snel maar in werkelijkheid duurt dit al onzettend lang, ziek zijn wil ook zeggen: tijd en geduld hebben, heel veel geduld, voor alles, elke keer opnieuw.  Voor elke nieuwe afspraak te maken, elke nieuwe wachtzaal, elke nieuwe test, elk nieuw resultaat,...
Mijn klachten blijken na de intake bij de kolk ernstig genoeg dus zullen er nu een hele hoop testen gebeuren om te kijken wat het is, of wat het niet is of wat het zou kunnen zijn of hoe ze het kunnen verhelpen... alleszins, een hoop testen maar niet nu, nee, als er plaats is...

Ik moet nog steeds wat wennen aan het 'ziek zijn'.  Ik wil graag alles doen, alles kunnen en gewoon opstaan en niet moe zijn (en geen pijn hebben).  Onlangs moest ik langs bij de adviserend geneesheer.  Ik hoorde wat hororverhalen maar ik begreep niet goed waarom mensen schrik hadden tot nu.

Het voelde aan alsof de grond onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof er dramaqueen op mijn hoofd stond geschreven, alsof ik helemaal moederziel alleen en onbegrepen was...  de woorden bleven hangen, werden rond mijn oren geslingerd en deden de tranen ontzettend snel opzwellen...
'onverklaarbare klachten, alle mevrouw, dat kan toch niet?'  'je bent 30, 6 maanden thuis en het gaat niet beter en ze vinden niets, mevrouw, u hoort toch zelf hoe dat klinkt...' 'ik kan jou toch onmogelijk arbeidsongeschikt laten...' 'er is nog nooit iemand beter geworden van een label als fybro of CVS, buiten de dokters die ze geven' Vreselijk als ik zelf moeite heb met toe te geven dat ik niet meer alles kan, vreselijk om dan te horen dat er met betrekkelijk wat spot door een adviserend geneesheer wordt gedaan.

Ziek zijn is wachten, zoeken, onbegrip ervaren, nog meer zoeken, nog meer wachten en hopen dat je kracht genoeg vindt om niet op te geven... Ziek zijn is stom, is niet mijn eigen keuze en is iets wat me overkomen is.  En ook iets waar ik weer vanaf zal raken, uiteindelijk...

T-shirtje : Miss Wobie shop

Op zoek naar energie: Mindfulness?

Oke, al een jaar (of misschien wel langer) sukkel ik wat met mijn lijf en mijn energieniveau.  Vreselijk vervelend is dat, moe zijn.  Vooral omdat ik niet in het bijzonder moe ben van wilde fuiven en grote bergwandelingen maar gewoon moe.  Moe van niets meer te doen dan gewoon functioneren als mama, echtgenoot en vriendin.  (oke, en ook als auteur).

Na te lang energieloos ronddolen leek het me best om met volle sjette te smijten in mijn zoektocht naar energie.  Een zoektocht die hopelijk resulteert in een potje extra energie waardoor ik weer wat meer kan combineren... De zoektocht bracht me dit keer bij een 8weken durende mindfulnesscursus.

Ik ben niet direct van het zweverige type en hou van simpele realistische benaderingen van dingen.  Naar de mindfulness gaan was al een serieuze stap op zichzelf.  Meditatie, ge'ping'el met een belletje, CD's om thuis te oefenen, ...  Wie niet waagt niet wint dacht ik dus ik dompelde me helemaal onder in de cursus.

 Je leert er gewoon eventjes tijd te nemen om te ademen om gewoon rustig niets anders te doen dan je te concentreren op je ademhaling.  Ook wordt er geoefend om je mallemolen aan gedachten even op pauze te zetten.  Leuk eigenlijk om gewoon eens heel rustig met niets bezig te zijn, al is het maar 5 minuutjes.

Daarnaast is het ook boeiend te zien hoeveel je doet op 'automatische piloot'.   M.a.w. hoe snel je eigenlijk automatisch reageert op zaken, hoe je bij gebeurtenissen zo goed als onmiddellijk een subjectief verhaal creëert in je hoofd, hoe je zo veel doet zonder er bij stil te staan of van bewust te zijn,...  De cursus leert je bewust te zijn van die piloot en deze meer uit te schakelen.

Het was een boeiende cursus, ook al waren sommige zaken niet aan mij besteed zoals je inbeelden dat je een berg bent (zonder een beetje te grinniken) of een klein uurtje aan een stuk je te concentreren op een bodyscan (zonder in slaap te vallen...).

Conclusie: interessant en leerrijke training die boeiende inzichten heeft maar jammer genoeg niet mijn potje energie vulde.  Dus de zoektocht wordt verder gezet...  Nog steeds zijn tips welkom!

Op zoek naar energie: een time-out?

Wie mijn blog een beetje volgt weet dat mijn energieniveau ondermaats is en dat ik toch wat moeite heb met alles te managen.  Vandaar dat ik gestart ben met een grootse zoekactie, eentje naar mijn potje energie dat ik ergens onderweg verloren ben.  Ergens op weg van vrolijk plezierig kind zijn naar het mama, stiefmama, vrouw en vriendin zijn, ergens onderweg ben ik het kwijtgespeeld.

Ik sta voor alles open: boeken, een of andere sjamaans ritueel, sport, magische poeder, psychotherapie, me-time zoeken, ... noem maar op, zolang het me maar weer in de richting van mijn verloren potje energie zal leiden ben ik tevreden.

Alle tips, ideeën of trucjes zijn welkom.  Alles wat maar kan helpen om meer evenwicht te vinden in het leven, om me-time te creëren, om om te gaan met stress, drukke kleuters, een nieuw samengesteld gezin, om meer rust te vinden, te genieten en vol energie alles aan te kunnen.  Dus als jullie tips hebben, shoot!

Mijn papa stelde voor om enkele dagen weg van alles wat energie op te doen in het Zuiden van Italië.  Strak plan, hij boekte een klein tripje van een paar dagen naar Calabrië, ik genoot.  Het energieniveau kreeg een iniminiboostje, hiep hoi!

Ter info: Calabrië is het meest Zuidelijke deel van Italië waar je in de verte Sicilië kan zien liggen.  Het is een prachtig ruw deel van Italië met enorm veel groen, rotsen en prachtige stranden.  Je kan er heerlijk eten, lekkere aperitiefjes drinken, genieten van een geweldige lentezon en zwoele avonden.  Even wat op adem komen in een adembenemend landschap: check!

Moest ik...

Moest ik energie hebben voor 1000 zou ik me gaan moeien in de oorlog in Syrië, zou ik me inzetten voor de hongersnood in Afrika of zou ik klaar staan aan de Griekse kust om kindjes uit zee te redden.

Moest ik energie hebben voor 100 zou ik me inzetten voor verschillende goede doelen, zou ik me engageren om de wereldvrede te bewerkstelligen en zou ik gaan wandelen met alle honden in het asiel (ook al ben ik geen hondenmens).

Moest ik energie hebben voor 10 zou mijn huis er piekfijn bijliggen, zou ik moeiteloos heerlijke maaltijden op tafel toveren, zouden mijn kiddo's constant in prachtige zelfgemaakte kleertjes rondlopen, zou ik in het oudercomité op school zitten, zou mijn huis heerlijk ruiken naar versgemaakte koekjes zou ik een cursus fotografie volgen en zouden mensen me verwarren met sporty spice.

Moest ik energie hebben voor 1 zou ik moeiteloos mama, echtgenote, plusmama, vriendin, werknemer, buurvrouw, blogster en gewoon een individu kunnen zijn...  Zou ik me even aan mijn naaitafel kunnen zetten voor een leuk projectje, zou ik boekjes lezen met de kiddo's, zou ik hup weg en weer naar mijn werk gaan, zou ik s' avonds eens gaan sporten, zou ik af en toe qualitytime inlassen met manlief, zou ik zo veel...

Moest ik gewoon maar wat meer energie hebben, dan was alles weer goed.
Ik ben er nog niet, maar ik ben al verder dan waar ik gisteren was.

Het kind kreeg een naam.

'Hoe gaat het met je?' vroeg hij.

Ik zei betrekkelijk vrolijk: 'goed hoor!'

Maar ik dacht:
'Wel hoe het met me gaat? Eigenlijk voel ik me echt niet goed, ik ben helemaal leeg, futloos, moe en moedeloos.  Ik ga slapen, breng de dag door en ga weer slapen. Ik ben op.  Ik hoop dat ik plots weer een potje energie vind, dat ik mijn batterijen eindelijk weer ergens aan kan opladen.  Mijn batterij is helemaal leeg, mijn oplader is zoek, ik ben bang dat ik hem nooit meer ga vinden, bang dat er misschien nergens meer opladers zijn voor batterijtjes al de mijne.  

Elke dag voelt als een nieuwe beklimming, eentje waarvan de top altijd eindeloos ver lijkt te zijn, eentje waarvan je al moedeloos wordt door er naar te kijken.  

Alles is relatief, ik ben meestal betrekkelijk vrolijk, plezierig en doe vaak opgewekt.  Ik ben, vooral dankzij jullie stem, ook een van de 'funniest blogs van Best Sewing Blogs 2016'.  Ik maak plannen, doe dingen met de kindjes, naai allerlei kleertjes, ben bezig met een hoopje projecten maar eigenlijk gaat het niet.  Het gaat niet, elke dag die berg, elke dag die lege batterij, elke dag die wanhoop dat ik me misschien altijd zo zou kunnen voelen.  De minuten, uren, dagen, weken verstrijken en ik wacht.  Ik wacht al maanden op iets, op iets waardoor ik uit die ellendige energieloze bubbel kan springen.

De dokter noemde het een burn-out.  Hemel, een burn-out, zo'n psychisch taboe.  Eentje waarvan mensen denken: hup, kop op, even op je tanden bijten en het komt wel goed.  Wel, ik moet zeggen dat gewoon op je tanden bijten blijkbaar niet voldoende was... Nu, met een beetje extra hulp hoop ik snel mijn oplader te vinden, mijn batterijen weer volledig te kunnen opladen en gepakt en gezakt met een pikhouweel en klimschoenen de dagdagelijkse bergen te beklimmen.'

Tjah, als mensen vragen: 'Hoe gaat het?' blijft 'goed hoor' toch makkelijker om te zeggen...