Hoog Semmi, kijk omhoog Semmi.

Nog steeds worden er in onze kringen kinderen bij de vleet ter wereld gebracht.  Een stapeltje mooie geboortekaartjes liggen te wachten op respons.  Sommige moeten al wat langer wachten dan anderen, bij deze even een sorry.  Sommige kleine spruiten zijn al hun minibabylooks kwijt alvorens er een geschenkje van onder mijn naaimachine rolde, woeps.  Maar het komt, met tijd en stond...

Soit, kleine Semmi, een nieuw petekindje voor meneer Wobie zag een paar weekjes geleden het levenslicht.  Hupla, een versgeperste spruit van 4,5kg, 10 teentjes, 10 vingertjes en een heerlijk snoetje.  Na een eerste babybezoekje met wat kleinigheidjes zette ik me aan mn naaimachine voor wat gestikt babygerief.

Kleine Semmi kan vanaf nu soezen op Ramses Shaffy's melodietje met zijn nieuw tenuetje en zijn gepersonaliseerd babydekentje.  Hoog Semmi, kijk omhoog Semmi, er is 1 die van je houdt...

Voor de cameofans:
Het geboortekaartje traceerde ik omdat ik het juiste lettertype van Semmi niet vond.  Ik maakte een schaduwrand aan de getraceerde naam die ik in zwarte flex uitsneed.  Daarna sneed ik de naam zelf uit in blauwe flock.  Hupla, eerst werd de flex geperst op het dekentje en daarna de flockfolie.  Het zwarte T-shirtje werd gepimpt met dezelfde blauwe flock.

Babybroekje: Daltonbroekje - LMV

Stofjes: Verkempinck

Flex- en flockfolie: Feeërieke 

Slaap zacht kleine Twiere.

Lieve kleine dekentjes voor nog lievere kleine babytjes maken is zo fijn.  Een nieuw wondertje dat gerold wordt in een zacht dekentje die van onder jouw machine is gerold, heerlijk toch!

Meer en meer maak ik dekentjes op vraag.  Soms vraagt men gewoon een dekentje in een bepaald stofje zoals hier maar andere hebben graag dat ik kies.  Niet altijd makkelijk, zeker als ik die versgeperste spruit niet ken, of de ouders ervan...  In dat geval vraag ik meestal een fotootje van het geboortekaartje. Dat was ook het geval met het dekentje voor Twiere.

En, geslaagd?

Stof babydekentje: Cas & Nina

Flex en flockfolie: Feeerieke

Groot wonder, kleine Miel.

Mijn neef werd papa voor de tweede keer.  De tweede keer, maar de eerste keer dat ze hun mooi wondertje mee naar huis mochten nemen.  Onwezenlijk was het vorig jaar, toen hun eerste kleine spruitje veel te klein, te vroeg, te broos, te pril ter wereld kwam.  Hun piepkleine, mooie mannetje, voor eeuwig in hun hart, voor altijd een sterretje.  We lagen op het zelfde moment in de materniteit.  Ik met Billie, zij met hun verdriet.  Elk aan een kant van de gang.  Rechts, de gang met huilende pasgeboren babytjes, trotse papa's die drank naar binnen brengen, luidruchtige bezoekers, kleurrijke geboortekaartjes, opgewekte kinderen, fiere grootouders en geëmotioneerde mama's.  De andere kant, links, somber, pijnlijk stil, verdriet en gesloten deuren.

Na mijn bevalling, van zodra de epidurale uitgewerkt was en ik wat stabiel op mijn benen stond ging ik van de ene kant naar de andere kant.  Ik nam eventjes een emotionele rollercoaster.  Pas bevallen, een nieuw wondertje in mijn armen en mijn hart kunnen sluiten, heerlijke rustige eerste momenten alleen met Billie, naar de kamer gereden worden, testen of de epidurale al genoeg is uitgewerkt om te stappen, andere kleren snel aandoen, bezoek ontvangen, bezoek laten kennismaken met Billie en zelf waggelen van de feestgang naar de andere kant, naar het sombere gedeelte.  De stilte overvalt me wat, het verdriet dat in de gang hangt is met geen woorden te omschrijven, emoties van de bevalling versterken alles, en dan kom je binnen.  In een lege kamer, of toch eentje zonder baby maar wel met een kersverse mama en papa.  Ik wist niet goed wat te zeggen, buiten 'ooh, vreselijk... en ook een beetje proficiat met jullie piepklein wondertje...'.

Meer dan een jaar na hun eerste zoontje kwam hun tweede prachtige knaapje ter wereld, kerngezond en heerlijk rond.  Fantastisch!  Een geschenkje kon natuurlijk niet achterwege blijven.  Ik pimpte een Ikealampje en maakte een babydekentje, allebei gebaseerd op het geboortekaartje.  Welkom kleine Miel.

Geel witte katoen: Verkempinck

Lampje: Ikea

Flock en vinyl: Feeërieke 

Baby Jeanne!

Hupla, er werd weer een nieuwe wereldburger geboren, een klein babymeisje.

Vrijdagavond kreeg manlief een berichtje van zijn collega: Jeanne is geboren!  Zijn reactie was: 'oh, wil je zo een zelfgemaakt dekentje met haar naam op maken?' en  'Gaan we morgen of overmorgen langs in het ziekenhuis?'.  Over een klein beetje tijdsdruk gesproken...

 Ik schoot in gang, zocht en kocht een leuk stofje bij Hotstof alsook dikke rode paspel dat ik ook al eens hier gebruikte.  Heerlijk zacht fleece en het juiste kleur flockfolie had ik nog thuis liggen dus ik kon aan het echte werk beginnen.  Stof knippen, paspel spelden, stikken, fleece spelden, stikken, keren en nog het keergaatje stikken en hupsakidee, Jeanne haar dekentje was op tijd klaar voor het babybezoekje!

Zo, eens het weer wat afkoelt kan Jeanneke heerlijk soezen onder haar lekker zacht dekentje!

Katoen + paspel: Hotstof

Rode flockfolie: Feeërieke

Fleece: Carrefour

Een lief babycadeautje.

Yes, wederom een baby, wederom een reden om een lieflijk babydekentje te maken.  Dit keer viel kleine Juliette in de prijzen.  Mijn zus heeft een lief, dat lief heeft een zus en zij heeft net een Juliette op de wereld gezet.  Mijn zus wil graag een mooi (lees zelfgemaakt) cadeautje geven.   Niet iedereen in de familie stond van voor in de rij toen er een hoop creatieve hersenspinsels en kriebelende vingers uitgedeeld werden dus vroeg ze of ik iets wou maken. En uiteraard wou ik dat!

Ik zag een foto van het kaartje en de doopsuikers.  Kleine Juliette is voorgesteld aan de wereld met een simpel maar mooi wit roze kaartje en idem dito doopsuikers.  Een tikkeltje sober, romantisch en lief.  Een stofje die aan die beschrijving voldeed had ik niet dus trok ik zondag naar het stoffenspektakel in Brugge.  Ik kocht er een romantisch bloemetjesstofje en ontzettend zachte jogging velours. (en omdat ik er toch was kocht ik ook nog twee stofjes voor mezelf, batjes, uiteraard)

Dit maal werd het een babydekentje a la Cozette, zonder paspel maar met omgevouwen boordjes. Het is een dekentje van 75 cm op 90 cm, groot genoeg voor een klein wondertje in te wikkelen. Simpel en mooi, zachte velours aan de ene kant, romantische bloemetjes aan de andere kant. En ik deed eens zot, ik maakte er nog een schattig speeltje bij die ik op Ladybug & Co zag (met patroontje en handleiding).  Het speeltje zijn twee konijnenoortjes die geknobbeld zijn aan een houten ringeltje. Je kan die er makkelijk afhalen voor eens in de wasmachine te zwieren.  Dat is geen overbodige luxe bij kwijlende sabberende baby's.

Zo, hopelijk is mijn zus blij met wat ze kan geven aan dat kleine poppemieketje.  Ik vind het, al zeg ik het zelf, heel geslaagd!

Babydekentje met paspel.

Baby's, geboren of nog net niet, zijn echt een ideale reden om eventjes achter de naaimachine te kruipen.  Ik maakte al een babydekentje voor Laure en nu kreeg ik een verzoekje om een Wobiedekentje te maken voor een ongeboren spruitje.  Een ongeboren spruitje waarvan het geslacht een grote verrassing blijft, oh ontzettend spannend toch?  

Hierdoor kon ik wel niet de roze stofjes zonder bestemming uit mijn te volle stoffenkast aanspreken maar moest ik een unisexje vinden.  Dus geen astronauten, bloemen, auto's, prinsessen, monsters of vlinders... Hmmm, stofjes zijn betrekkelijk geslachtsgevoelig!  Gelukkig vind ik een dierenprintje ontzettend unisex (tijgerprint even buiten beschouwing gelaten).  Dus ik koos voor een giraffenstofje, een zwart katoentje en een geel paspeltje.

Een babydekentje maken is niet moeilijk.  Je neemt twee lapjes stof, bijvoorbeeld fleece en katoen. Je speldt de paspel eerst op het ene lapje zoals op de foto's.  Daarna stik je het vast, speld je je ander stofje er tegen, laat je een keergaatje en laat je de naaimachine zijn werk doen. Voila, neem je dekentje, keer het om en sluit je keergaatje!

Een babydekentje.

Juij, een nieuwe kleine wereldburger werd geboren in de straat, een poppemietje genaamd Laure.  Niet enkel dat nieuws is plezierig, nee, het feit dat ik een reden heb om  te zeggen: "sorry, ik moet eventjes naar de stoffenwinkel", dat is pas plezierig!  Dus sprong ik gezwind in de wagen naar Verkempinck.  Op Laure haar geboortekaartje staat een appeltje dus schuimde ik de rekken af op zoek naar de afdeling katoen met fruit.  Helaas was het aanbod fruitstof niet zo bevredigend dus koos ik maar een mooi meisjesstofje met bloemetjes.  Daar ik zelf geen meisjes heb, heb ik een excuus om voor elke nieuwe jonkvrouw de meest fleurige, sprankelende en zwierige stofjes te kiezen.  Ik kocht nog een beetje bijpassende roze paspel en idem garen.  De lichtgrijze fleece had ik eens gekocht tijdens de solden in de Carrefour. Daarna was het geduldig wachten tot de kinderen in bed zaten en dan hup, knippen, spelden en naaien. Tata, ik presenteer u het babydekentje voor Laure!

Natuurlijk kan je niet naar de stofwinkel om 1 enkel stofje dus wees gerust, er zullen nog een paar naaiprojectjes volgen met de rest van de buit.