Me time + give away!

Als ik iets geleerd heb uit mijn ellendige burn-out/depressie/kakmoment is het wel dat me-time extreem belangrijk is.  Het is niet gewoon mooi meegenomen als het er eens van komt, nope, het is  supernoodzakelijk als je alle ballen in de lucht wil blijven houden.  En dat is wel nodig in dat mannenbastion van me... Maar laat dat nu net niet zo makkelijk zijn om in te plannen.

Op het gemak een boekje lezen, eventjes in het zonnetje zitten of gezellig een badje pakken.  Dat klinkt heerlijk maar het komt er niet echt van.  De kinderen willen dolgraag duizend dingen vertellen, net als ik 2 seconden met een boekje in de zetel zit, of ze gebruiken dat moment om ruzie te maken zodat de rust compleet verdwenen is, boehoe.  Daarnaast heb ik ook manlief die dolgraag wilt dat ik even enthousiast participeer in zijn 'laten we het huis verbouwen 'projecten; 'aha, je bent even niet aan het werk, kom, laten we samen een beetje de slaapkamer schilderen...'

Dus mijn plan van aanpak: kinderen in bed steken, man bezig houden met een projectje waar ik echt echt niet bij kan meehelpen (zoals hout klieven of zo) en op het gemak een badje pakken.  Gewoon een badje, zonder dat er dus kinderen in plonsen of dat iedereen praatjes komt maken, moet lukken toch?

Laat ik nu net het geluk hebben om wat schoonheidproducten van Alma K te mogen testen.  Nog idealer voor dat afgedwongen me-time moment, een hoop modder op mijn hoofd, een serieuze scrubbeurt, een kwak zout in het bad en nadien een zalig crèmeke voor op m'n vel, heerlijk!  De beautyblogger in mij zit echt ongelooflijk diep verstopt dus ik hou het kort: ik ben compleet verknocht aan de lekkere geur van hun producten, ze voelen goed aan en ik ben fan, echt!

Wil jij misschien ook een me-timemomentje met lekker geurende productjes?  Wel, het kan je lucky day zijn want ik mag een gans pakket weggeven. Hoera!  Een onschuldige hand (eigenlijk gewoon ik) kiest uit alle comments op dit blogbericht een winnaar en maak die volgende zondag bekend op de facebookpagina.  

(Als je niet wint, niet getreurd, je kan de productjes onder andere in de Di kopen...)

Trouwens, als je dan helemaal opgeladen bent kan je ook gezellig welnessen met de kindjes, minder ontspannend maar wel pret verzekerd!

Productjes: Alma K

Goeie voornemens + give away!

Het is weer januari, een nieuw jaar, een nieuwe start, het ideale moment om weer goeie voornemens te maken. 

Ik was gestart met een hele hoop goeie voornemens:
1. Meer achter mijn naaimachine kruipen en kleren maken voor de jongens en mezelf;
2. Meer lezen;
3. Me verdiepen in de adobe programma's;
4. Meer koken en receptjes delen;
5. Actiever bloggen voor Bernina;
6. Meer activiteiten met de kindjes doen;
7. Leren mooi handletteren;
8.  ...

En toen was ik gestopt.  Gestopt met denken dat alle 'meer meer meer' voornemens goeie voornemens zijn.  Mijn potje energie loopt niet over, nu niet en met zo veel druk om meer te willen al helemaal niet...  Maar kan je tevreden zijn met minder? Of met een status quo?  Met gewoon gewoon zonder meer?

Minder... minder dan wat? Dan 4 maanden alleen voor de kinderen zorgen, minder dan een boek schrijven, minder dan kruipen uit een diep dal, minder dan 38 blogposts schrijven, minder dan een nieuwe uitdaging aangaan en in een nieuwe branche gaan werken, minder dan gewoon?  Als ik alles op een rijtje zet moet ik misschien niet meer willen maar blij zijn met wat is.  En misschien ook verdomd trots zijn! Ik deed van alles in 2017 en ik zal, zonder onnodige druk ook van alles doen in 2018.  Dus mijn enigste echte voornemen voor dit jaar is niet te veel willen en genieten van wat is, voila!

Dus voor wie het nog niet wist; ik schreef (nog) een boek samen met haar.  Een hoop nieuwe cameoideeën, een beetje deadlinestress, signeren op de boekenbeurs, surrealistisch je eigen boek zien liggen in de boekhandel, ... Dolle pret hoor, auteur zijn!  En om die dolle pret wat te delen geef ik een exemplaartje weg, hupla, deel de vreugde, deel wat is en geniet er van! 

Wat moet je doen? 
Gewoon een reactie achterlaten en dan kiest een onschuldige hand de winnaar!  De winnaar wordt volgende week bekend gemaakt op de Facebookpagina, spannend!

Op zoek naar energie: een update.

Dag op dag 3 jaar geleden danste ik nu in een roze bloemetjesjurk mijn openingsdans. Feest, lichtjes, vrienden en familie bij elkaar. Een heerlijk feest was het. Een heerlijk feest in een ontzettend heftige periode. Een periode waarbij ik overschakelde naar puur overleven in plaats van leven.

Wist je dat alle ballen in de lucht houden moeilijk is als je een kindje hebt die niet doorslaapt of beter: die liever niet slaapt ‘s nachts? En als je een peuter in huis hebt die in de ‘ik ben twee en ik zeg nee’ fase zit? Een peuter met een bijzonder eigen willetje? En je een extra rugzakje troubles meekrijgt in een nieuw samengesteld gezin? En je man voor het werk belachelijk veel weg gaat, zoals onder andere eens 40 midweken en eens 4 maanden?

Opeens was het daar, het vallen van de ballen, de grote crash. Ik was zo leeg als euhm, als de oceaan bij de Bahama’s toen orkaan Irma passeerde. Mijn energieniveau was compleet gekelderd en mijn spieren functioneerden niet meer naar behoren. Ik startte een zoektocht naar wat energie, dat kon je al lezen hier.  Er kwam een halve diagnose: Fybromyalgie. Dat klinkt voor mij nog steeds als een truntenziekte, en het is dan nog een 'ziekte' zonder echte behandeling om weer helemaal te herstellen. Awoe daarvoor.  Maar na de ellendige zoektocht naar wat extra energie kwam er eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel. Juij.

Na maanden, zelfs jaren van sukkelen heb ik mijn balans weer een beetje teruggevonden. Ik moest een beetje mijn verwachtingen van het leven bijschaven en meer prioriteiten stellen.  Ik voel sneller wanneer het allemaal te veel wordt (yup, want er zijn nog steeds van die dagen dat ik wat wankel). Ik geniet meer van de kleine dingen en ik weet dat ik alles wat moet afwegen omdat ik niet meer alles kan doen als ervoor. Maar ik kan nog steeds dansen in een roze bloemetjesjurk. Dus alles komt wel goed uiteindelijk.

En, hoe is het nu?

De zin 'En, hoe is het?' met een medelevende blik, is er eentje die ik ongeveer overal te horen krijg.

Tja, hoe is het... Hoe kan het zijn als je gezin eventjes gebroken is, als de normale gang van zaken compleet verstoord wordt door een missie van manlief?  Als je opeens geen echt gezin meer vormt?  

Het is wat het is.  Duizend tranen, beetje paniek en ontzettend veel stress op voorhand waren niet direct ideaal om te starten aan dit avontuur...  Hoe overzie je in godsnaam een periode van 4,5 maand alleen met een peuter en een kleuter? Hoe plan je die vreselijk lange grote vakantie?  Waar haal je inspiratie om die kiddo's bezig te houden?  Hoe ga je om met hun gemis van de papa?  En vooral, waar haal ik de energie om heel dit avontuur aan te kunnen?

Vragen waar ik na 6 weken nog niet direct een antwoord op heb.  6 weken van de 19.  Misschien zijn er geen pasklare antwoorden nodig, we zien wel hoe het loopt, een dag met een keer.  Ongeveer één derde is gepasseerd zonder al te veel kleerscheuren.  Wel met af en toe een obligatoir dipje maar ook met gezellige momenten met vriendinnen, de zoontjes en familie.  Oh ja, en ook met roséetjes, een hele boel roséetjes!

Nog 13 weken te gaan, 13 weken van belachelijk vroeg opstaan (en meestal even belachelijk vroeg gaan slapen), 13 weken van krampachtig zorgen dat het energieniveau niet keldert, 13 weken van denken: "This too shall pass"... Maar ook 13 weken met lieve vrienden, van ontzettend hartverwarmende berichtjes, van heel veel steun, ook uit onverwachte hoeken...
Ik sta er niet alleen voor, voor dit avontuur, dat werd al duidelijk de eerste 6 weken en dat zal ook zo zijn de volgende 13. Bedankt x

Gedonder...

Een donderwolk, eentje die constant boven mijn hoofd hangt, eentje die er voor zorgt dat ik de zonnestralen niet meer goed zie, eentje die nu zo ontzettend veel invloed heeft op alles... Een donderwolk van formaat, dat is het.

Het is geen cadeau, de vrouw zijn van een militair.  De zorg voor de kinderen valt grotendeels op mijn schouders die dat jammer genoeg niet helemaal aankunnen.  Zijn vorige militaire opleiding, toen Billie 3 maanden was en Otto-Jan nog net geen 2 deed me de das om... 40 weken stond ik er alleen voor in de week, en in het weekend was hun papa maar half van de partij want hij moest studeren...  40 weken met een slechte slaper 's nachts, 40 weken met een slechte slaper overdag, 40 weken met zo ontzettend weinig slaap dat ik niet meer goed weet hoe ik die periode ben doorgekomen.  Heelhuids alleszins niet, het heeft me gebroken, gesloopt... Het is een dal waar ik al lang probeer uit te klauteren.  Dat lukt gestaag, met vallen en opstaan, met evenwicht zoeken en rust, met de balans van ons gezin terug te herstellen.  We zijn er zeker nog niet, maar het gaat/ ging de goeie richting uit tot zijn nieuwe missie met rasse schreden dichter bij komt.

Een onoverzichtelijke donderstorm is misschien beter dan een donderwolk...  Want het beïnvloed mijn hele klauterproces, het leven van mijn bolletjes en van ons gezin want meneer Wobie vertrek eind juni voor 4 maanden naar Afghanistan.  Bwurk.

Alle respect voor single mommy's, echt, chapeau.  Het idee dat ik 24/7 alles alweer alleen ga moeten doen terwijl ik nog met moeite uit mijn dalletje ben gekropen bezorgt me stress, maakt me triest en boezemt me ontzettend veel angst in.  Angst dat ik me misschien weer zo ga voelen, uitgeput, op en ellendig met zo goed als geen plaats meer in mijn gedachten voor positiviteit.  

Eind juni, het komt te snel.

Hemeltje...

Toedeloe 2016, aloha 2017!

Dag 1 van de 365, dag 1 van een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin.  Eentje van zoeken naar evenwicht, de juiste balans en een serieuze pot extra energie.  Een nieuw begin van een jaar met een enorme uitdaging, eentje van 4 maand single mommy zijn als vrouw van een militair.  Zo'n gigantische uitdaging, eentje waar ik met een ontzettend bang hart tegenaan zie, eentje waarvan ik bang ben dat niet zal lukken door mijn belachelijk klein potje energie, eentje die als een ontzettende donderwolk boven mijn hoofd hangt.  Een donderwolk, een zwart gat, een onoverbrugbare ellendige periode van overleven, van volhouden, als dat lukt.

Maar de start van het nieuwe jaar is ook een afscheid van een hoofdstuk, een afscheid van een jaar die me geleerd heeft te genieten kleine dingen, van loslaten.  Een jaar met mooie momenten, gezellige ontmoetingen en bijzondere ervaringen.  Een jaar opgesloten in een lichaam die niet meer mee wil werken op mijn tempo, met mijn plannen en mijn verwachtingen.  Een jaar waarin het zoeken naar energie meer en meer plaats begon te maken voor de aanvaarding, de keuzes en de teleurstelling.  

Het leven loopt niet altijd als gehoopt, zoals verwacht.  Het loopt hoe het loopt, het is wat het is.  2016 bijzonder confronterend, 2017 te uitdagend.  

Maar al bij al was 2016 ook geweldig mooi...

Op zoek naar energie: aanvaarding?

Het lijkt een ellendige zoektocht, eentje zonder zichtbaar eind, met demotiverende tussenstops...

Elke ochtend opstaan met het gevoel dat je net een weekendje het beste van jezelf gegeven hebt op de dansvloer en tot de vroege uurtjes volledig uit de bol bent gegaan op hits van de jaren 90. De volgende dag voel je je wat mottig en denk je grinnikend terug aan je leuke avond.  Wel, dat mottige gevoel, vooral dan die ellendige moeheid en vervelende spierpijn is deel geworden van mijn dagdagelijkse leven.  Grinniken doe ik niet, mij sneu voelen over de situatie des te meer.

Hier kon je al lezen dat ik een tijd terug terecht was gekomen bij de kolk.  De kolk, de kliniek voor onverklaarbare lichamelijke klachten ging mij soelaas brengen hoopte ik.  Na wat testen (lees: voornamelijk een paar keer opnieuw je verhaal doen) mocht ik beginnen aan het revalidatieprogramma.  Hoera, champagne en slingers want ik kon starten met beter worden, ik kon beginnen met mijn belachelijk leeg potje energie wat te vullen zodat ik weer normaal kan functioneren.

We zijn gestart, week 3 is bezig van de 12.  Ik kan alleen maar hopen dat het helpt, uiteindelijk.  Ik had op voorhand gedacht dat ik wat ging dansen in een eenhoornpakje rond een regenboog op zoek naar de bron van energie.  Ik kan zeggen dat ik tot op heden mijn beste dansmoves niet moest bovenhalen, en dat ik ook niet al speurneuzend de bron van energie moest gaan zoeken...

Het programma bestaat vooral uit rust, groepssessies en relaxatie.  Het draait meer om aanvaarding, omgaan met beperkte energie en voldoende rust nemen.  Aanvaarding, klinkt een beetje vies en deprimerend; aanvaarden dat ik moe ben? Aanvaarden dat mijn energiepijl nooit echt meer helemaal goed zal komen? Aanvaarden dat dit ook ik is, iemand die moet afhaken, nee moet zeggen, dingen moet laten, elke keuze of activiteit moet afwegen, ...

Ik doe zo graag van alles, putte vroeger zo veel energie uit het leven tot de rollen opeens omgekeerd werden.  Het leven zoog mijn energie leeg en ik blijf verdwaasd achter.  Verdwaasd over dat potje dat maar niet opnieuw gevuld raakt, over het feit dat men zegt dat het nooit meer helemaal goed komt...

Een klein stemmetje in me blijft er in geloven, in het feit dat dit niet voor altijd zal blijven duren, dat alles goed komt, uiteindelijk.  Hopelijk heeft dat klein stemmetje gelijk...

Op zoek naar energie: de kolk.

Je kon al hier en hier lezen dat ik sukkel met mijn gezondheid en met name mijn energieniveau.  Die ligt al ellendig lang belachelijk laag.  Daarbij heb ik ook een arsenaal aan stomme lichamelijke klachten waardoor dat het lichaam ook helemaal niet mee wil.

Daar zit je dan, 30 jaar, in ziekteverlof, doodmoe en een pijnlijk lijf als een oud vrouwtje (ik denk toch dat een oud vrouwtje zich zo voelt).  De eerste burn-out diagnose en bijhorende behandelingen zijn al allemaal achter de rug, zonder beterschap spijtig genoeg.  Ondertussen ben ik ook helemaal mindfull en heb ik een hoopje boeken gelezen en is mister google mijn vriend in het zoeken naar andere manieren om meer energie te krijgen.

Na bloedtesten, scans en reumatesten werd ik doorgestuurd naar de kolk, de kliniek voor onverklaarbare lichamelijke klachten (klinkt een beetje als de docter house afdeling maar dan in Brugge).  Dit klinkt als: betrekkelijk snel maar in werkelijkheid duurt dit al onzettend lang, ziek zijn wil ook zeggen: tijd en geduld hebben, heel veel geduld, voor alles, elke keer opnieuw.  Voor elke nieuwe afspraak te maken, elke nieuwe wachtzaal, elke nieuwe test, elk nieuw resultaat,...
Mijn klachten blijken na de intake bij de kolk ernstig genoeg dus zullen er nu een hele hoop testen gebeuren om te kijken wat het is, of wat het niet is of wat het zou kunnen zijn of hoe ze het kunnen verhelpen... alleszins, een hoop testen maar niet nu, nee, als er plaats is...

Ik moet nog steeds wat wennen aan het 'ziek zijn'.  Ik wil graag alles doen, alles kunnen en gewoon opstaan en niet moe zijn (en geen pijn hebben).  Onlangs moest ik langs bij de adviserend geneesheer.  Ik hoorde wat hororverhalen maar ik begreep niet goed waarom mensen schrik hadden tot nu.

Het voelde aan alsof de grond onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof er dramaqueen op mijn hoofd stond geschreven, alsof ik helemaal moederziel alleen en onbegrepen was...  de woorden bleven hangen, werden rond mijn oren geslingerd en deden de tranen ontzettend snel opzwellen...
'onverklaarbare klachten, alle mevrouw, dat kan toch niet?'  'je bent 30, 6 maanden thuis en het gaat niet beter en ze vinden niets, mevrouw, u hoort toch zelf hoe dat klinkt...' 'ik kan jou toch onmogelijk arbeidsongeschikt laten...' 'er is nog nooit iemand beter geworden van een label als fybro of CVS, buiten de dokters die ze geven' Vreselijk als ik zelf moeite heb met toe te geven dat ik niet meer alles kan, vreselijk om dan te horen dat er met betrekkelijk wat spot door een adviserend geneesheer wordt gedaan.

Ziek zijn is wachten, zoeken, onbegrip ervaren, nog meer zoeken, nog meer wachten en hopen dat je kracht genoeg vindt om niet op te geven... Ziek zijn is stom, is niet mijn eigen keuze en is iets wat me overkomen is.  En ook iets waar ik weer vanaf zal raken, uiteindelijk...

T-shirtje : Miss Wobie shop

Jongensmama all the way...

'Blijf van je fluitje!' en 'Doe de bril naar beneden!' zijn een van de meest gezegde zinnen ten huize Wobie.  Een jongensmama ben ik, 1 pluszoon, 2 eigen zoontjes, een kater en de man des huizes maken ons gezin compleet.

Na jarenlang dromen van mijn gezellig gezinnetje met dochters werd snel duidelijk dat niet alle dromen uitkomen.  Zelfs met de beste wil van de wereld, schietgebedjes en hopen hopen hopen kan je het geslacht van je bolletjes niet veranderen.

Voila, daar wordt je dan als meisje opeens mee geconfronteerd, met piemels, brillen die omhoog blijven staan, superhelden, racewagens, stokken, stenen en gedroogde bladeren als cadeau, enthousiast geroep omdat er een tractor voorbij passeert en nog meer piemels...

Hoe je het ook draait of keert, zonen zijn niet hetzelfde als dochters. Je hebt er van soorten, zowel bij de jongens als de meisjes: wild, rustig, energiek, druk, creatief, zacht, ... Maar jongens, of toch mijn jongens zijn er van de categorie wildebrassen eerste klas.

Hier volgt een lijstje met gesprekjes die ik heb met mijn jongens, of toch met Otto-Jan daar Billie nog bitter weinig zegt...

1. 'Blijf van je piemel!'
'Maar ik kom niet aan mijn piemel, gewoon maar aan mijn balletjes...'

2. 'Papa is super snel he?'
'ja jongen'
'Maar ik ben nog sneller als ik spiderman roep als ik loop'
'ik denk het niet'
'jawel hoor'
'ben je al eens gewonnen misschien tegen papa?'
'Nee... maar ik ben wel supersupersnel!'

3. 'woooooow mamaaaaaaaaa, kijk!!!'
'wat?'
'Daar een een vrachtwagen met grote wielen!!!'

4.  'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is.... gemaakt van blok'
'?'
'Daar, dat groot huis!'

5.  Dora vraagt op televisie wat de kindjes thuis zouden wensen moesten ze een wens hebben.
'Euhm, een racewagen, dat zou ik willen!!  mamaaaaaa, ik hoop dat mn wens uitkomt...'


Tjah, geen gesprekjes over prinsessen, poppen of andere meisjesdingen.  Jongensmama zijn was niet wat ik verwacht had maar het went, en ik leer veel bij, kijk met andere ogen naar de wereld.  Vrouwen zijn van Venus en mannen van Mars, er zit wel iets in, 2 verschillende geslachten, 2 andere werelden.  Bizarre verschillen, nieuwe inzichten en heerlijke verwondering over wat die kleine jongensoogjes zien...

Op zoek naar energie: Mindfulness?

Oke, al een jaar (of misschien wel langer) sukkel ik wat met mijn lijf en mijn energieniveau.  Vreselijk vervelend is dat, moe zijn.  Vooral omdat ik niet in het bijzonder moe ben van wilde fuiven en grote bergwandelingen maar gewoon moe.  Moe van niets meer te doen dan gewoon functioneren als mama, echtgenoot en vriendin.  (oke, en ook als auteur).

Na te lang energieloos ronddolen leek het me best om met volle sjette te smijten in mijn zoektocht naar energie.  Een zoektocht die hopelijk resulteert in een potje extra energie waardoor ik weer wat meer kan combineren... De zoektocht bracht me dit keer bij een 8weken durende mindfulnesscursus.

Ik ben niet direct van het zweverige type en hou van simpele realistische benaderingen van dingen.  Naar de mindfulness gaan was al een serieuze stap op zichzelf.  Meditatie, ge'ping'el met een belletje, CD's om thuis te oefenen, ...  Wie niet waagt niet wint dacht ik dus ik dompelde me helemaal onder in de cursus.

 Je leert er gewoon eventjes tijd te nemen om te ademen om gewoon rustig niets anders te doen dan je te concentreren op je ademhaling.  Ook wordt er geoefend om je mallemolen aan gedachten even op pauze te zetten.  Leuk eigenlijk om gewoon eens heel rustig met niets bezig te zijn, al is het maar 5 minuutjes.

Daarnaast is het ook boeiend te zien hoeveel je doet op 'automatische piloot'.   M.a.w. hoe snel je eigenlijk automatisch reageert op zaken, hoe je bij gebeurtenissen zo goed als onmiddellijk een subjectief verhaal creëert in je hoofd, hoe je zo veel doet zonder er bij stil te staan of van bewust te zijn,...  De cursus leert je bewust te zijn van die piloot en deze meer uit te schakelen.

Het was een boeiende cursus, ook al waren sommige zaken niet aan mij besteed zoals je inbeelden dat je een berg bent (zonder een beetje te grinniken) of een klein uurtje aan een stuk je te concentreren op een bodyscan (zonder in slaap te vallen...).

Conclusie: interessant en leerrijke training die boeiende inzichten heeft maar jammer genoeg niet mijn potje energie vulde.  Dus de zoektocht wordt verder gezet...  Nog steeds zijn tips welkom!

10 dingen die ik dacht nooit te zeggen...

Door ouder te worden, echt ouder in leeftijd en ouder als in mama, merk ik dat ik dingen zeg waarvan ik dacht dat ik ze nooit of te nimmer ging zeggen.  Dingen waarvan je denkt: hemel, zei ik dat nu echt?

1. Waaaw, wat een grote kaka!
2. Steek je boterham niet tussen de verwarming.
3. Niet staan op je broer.
4. Niet met een pan slaan op het hoofd van je broer.
5. Laat me nu gewoon eens op mijn gemak naar het toilet gaan!
6. Fluitje naar beneden doen als je pipi doet.
7.  Stop van met met je fluitje te spelen.
8.  Neen, het zijn geen sproetjes maar spruitjes.
9.  Nee, ik de reitjes zitten geen haaien.
10.  Er bestaat geen T-Rex meer, neen, ook niet nog een die lava eet.

En, zijn er ook zo van die dingen waarvan je denkt: hmmm, seriously, zei ik dat echt tegen m'n pateetjes?

Op zoek naar energie: een time-out?

Wie mijn blog een beetje volgt weet dat mijn energieniveau ondermaats is en dat ik toch wat moeite heb met alles te managen.  Vandaar dat ik gestart ben met een grootse zoekactie, eentje naar mijn potje energie dat ik ergens onderweg verloren ben.  Ergens op weg van vrolijk plezierig kind zijn naar het mama, stiefmama, vrouw en vriendin zijn, ergens onderweg ben ik het kwijtgespeeld.

Ik sta voor alles open: boeken, een of andere sjamaans ritueel, sport, magische poeder, psychotherapie, me-time zoeken, ... noem maar op, zolang het me maar weer in de richting van mijn verloren potje energie zal leiden ben ik tevreden.

Alle tips, ideeën of trucjes zijn welkom.  Alles wat maar kan helpen om meer evenwicht te vinden in het leven, om me-time te creëren, om om te gaan met stress, drukke kleuters, een nieuw samengesteld gezin, om meer rust te vinden, te genieten en vol energie alles aan te kunnen.  Dus als jullie tips hebben, shoot!

Mijn papa stelde voor om enkele dagen weg van alles wat energie op te doen in het Zuiden van Italië.  Strak plan, hij boekte een klein tripje van een paar dagen naar Calabrië, ik genoot.  Het energieniveau kreeg een iniminiboostje, hiep hoi!

Ter info: Calabrië is het meest Zuidelijke deel van Italië waar je in de verte Sicilië kan zien liggen.  Het is een prachtig ruw deel van Italië met enorm veel groen, rotsen en prachtige stranden.  Je kan er heerlijk eten, lekkere aperitiefjes drinken, genieten van een geweldige lentezon en zwoele avonden.  Even wat op adem komen in een adembenemend landschap: check!

Moest ik...

Moest ik energie hebben voor 1000 zou ik me gaan moeien in de oorlog in Syrië, zou ik me inzetten voor de hongersnood in Afrika of zou ik klaar staan aan de Griekse kust om kindjes uit zee te redden.

Moest ik energie hebben voor 100 zou ik me inzetten voor verschillende goede doelen, zou ik me engageren om de wereldvrede te bewerkstelligen en zou ik gaan wandelen met alle honden in het asiel (ook al ben ik geen hondenmens).

Moest ik energie hebben voor 10 zou mijn huis er piekfijn bijliggen, zou ik moeiteloos heerlijke maaltijden op tafel toveren, zouden mijn kiddo's constant in prachtige zelfgemaakte kleertjes rondlopen, zou ik in het oudercomité op school zitten, zou mijn huis heerlijk ruiken naar versgemaakte koekjes zou ik een cursus fotografie volgen en zouden mensen me verwarren met sporty spice.

Moest ik energie hebben voor 1 zou ik moeiteloos mama, echtgenote, plusmama, vriendin, werknemer, buurvrouw, blogster en gewoon een individu kunnen zijn...  Zou ik me even aan mijn naaitafel kunnen zetten voor een leuk projectje, zou ik boekjes lezen met de kiddo's, zou ik hup weg en weer naar mijn werk gaan, zou ik s' avonds eens gaan sporten, zou ik af en toe qualitytime inlassen met manlief, zou ik zo veel...

Moest ik gewoon maar wat meer energie hebben, dan was alles weer goed.
Ik ben er nog niet, maar ik ben al verder dan waar ik gisteren was.

Dozen vol herinneringen.

Kinderen groeien, spelen, dansen en bloeien.  Het cliche van 'ze worden zo snel groot' is echt (ECHT) waar.  Voor je het weet is dat pasgeboren wormpje een flinke baby die vlotjes pap binnen speelt.  Die baby wordt dan plotsklaps een rondkruipend peutertje.  En daar stopt het niet he, die peuter wordt een kwetterende kleuter en dat gaat zo maar verder en verder.

Om een 'trip down memorie lane' te vergemakkelijken maakte ik voor alle drie de knaapjes vandaag een herinneringendoos.  Ik kocht leuke dozen in de Hema die ik met behulp van m'n cameo personaliseerde.

Het nadeel/ voordeel van nieuw samen gestelde gezinnen is dat je er kinderen zomaar bijkrijgt.  Die kinderen zijn meestal niet net op de wereld gezet.  Daardoor heb je niet alles meegemaakt, eerste momenten heb je gemist, mijlpalen zijn gepasseerd zonder dat je er bij was en je wordt zomaar gesmeten in het ouderschap, hupla.

Soit, Wolf zijn doos is vooral gevuld met foto's, klasfoto's, nieuwjaarsbrieven en een zeldzame tekening.

Bij mijn eerste zwangerschap hield ik een groot plakboek bij.  Elke week (vanaf week 5 van de zwangerschap) werd er van alles bijgehouden tot Otto-Jan ongeveer 1 jaar was.

Naast zijn boek zitten er nog een hoop fotos, kunstwerkjes, zijn eerste tutje, geboortekaartje, peuteragenda en nog zo veel meer in.  Ik vermoed dat ik met 1 doos niet ga toekomen als ik al zijn tekeningen blijf sparen! Tjah, dat zien we dan wel, voorlopig verdwijnen nog alle kriebelkrabbels en kopmannetjes in zijn doos. 

Voor zijn eerste verjaardag, nog helemaal voor mijn blogtijdperk, maakte ik zelf robotwasco's!  Hup, verschillende kleuren smelten au bain marie en dan gieten in chocolade- of ijsblokvormpjes et voila, zelfgemaakte wasco's.  

Toen, opeens, wat vroeger dan verwacht zat er weer een klein pateetje in mijn buik.  Weer had ik dezelfde ambitie, een plakboek bijhouden vanaf het begin tot Billie een flinke peuter was.  Helaas pindakaas was het iets minder evident om tijd te steken in het boek als er een andere kleine pagadder rondliep.  Vandaar dat Billies boek een hoop minder pagina's telde dan dat van Otto-Jan en ook stopte net na de bevalling.  (Billie, voor als je dit later leest: Sorry schattebolletje, ik zie je even graag hoor!)

Toen ik daarnet alles in hun dozen stak dacht ik bij ongeveer alles: oooooooh, hemeltje, mijn kleine schatjes, mijn mooie hartendiefjes, jullie worden allemaal zo snel flinke grote kereltjes...  hopelijk blijven ze altijd hun mamaatje lieve superheldenknuffels en dikke tijgerzoenen geven.  

Het kind kreeg een naam.

'Hoe gaat het met je?' vroeg hij.

Ik zei betrekkelijk vrolijk: 'goed hoor!'

Maar ik dacht:
'Wel hoe het met me gaat? Eigenlijk voel ik me echt niet goed, ik ben helemaal leeg, futloos, moe en moedeloos.  Ik ga slapen, breng de dag door en ga weer slapen. Ik ben op.  Ik hoop dat ik plots weer een potje energie vind, dat ik mijn batterijen eindelijk weer ergens aan kan opladen.  Mijn batterij is helemaal leeg, mijn oplader is zoek, ik ben bang dat ik hem nooit meer ga vinden, bang dat er misschien nergens meer opladers zijn voor batterijtjes al de mijne.  

Elke dag voelt als een nieuwe beklimming, eentje waarvan de top altijd eindeloos ver lijkt te zijn, eentje waarvan je al moedeloos wordt door er naar te kijken.  

Alles is relatief, ik ben meestal betrekkelijk vrolijk, plezierig en doe vaak opgewekt.  Ik ben, vooral dankzij jullie stem, ook een van de 'funniest blogs van Best Sewing Blogs 2016'.  Ik maak plannen, doe dingen met de kindjes, naai allerlei kleertjes, ben bezig met een hoopje projecten maar eigenlijk gaat het niet.  Het gaat niet, elke dag die berg, elke dag die lege batterij, elke dag die wanhoop dat ik me misschien altijd zo zou kunnen voelen.  De minuten, uren, dagen, weken verstrijken en ik wacht.  Ik wacht al maanden op iets, op iets waardoor ik uit die ellendige energieloze bubbel kan springen.

De dokter noemde het een burn-out.  Hemel, een burn-out, zo'n psychisch taboe.  Eentje waarvan mensen denken: hup, kop op, even op je tanden bijten en het komt wel goed.  Wel, ik moet zeggen dat gewoon op je tanden bijten blijkbaar niet voldoende was... Nu, met een beetje extra hulp hoop ik snel mijn oplader te vinden, mijn batterijen weer volledig te kunnen opladen en gepakt en gezakt met een pikhouweel en klimschoenen de dagdagelijkse bergen te beklimmen.'

Tjah, als mensen vragen: 'Hoe gaat het?' blijft 'goed hoor' toch makkelijker om te zeggen...

Sewing blog awards 2016.

Waaawie, gisterenavond laat kreeg ik opeens een bericht van Stannel met een fantastisch leuke melding.  De genomineerden voor de sewing blog awards 2016 zijn binnen en ik ben er bij en niet één maar twee keer.   Hemeltje lief! Eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik die awards helemaal niet kende maar na wat opzoekingswerk blijken die awards internationaal te zijn dus woooow, woooow wooooow woooooow, echt!

Ik kreeg direct het gevoel alsof ik in de zaal van de Oscars zat, glunderend en knikkend naar andere bloggers van de lage landen.  Spannend allemaal! De twee categorieën waar ik voor genomineerd ben zijn de best tutorial en funniest (dat vind ik echt ontzettend grappig eigenlijk).

Zin om te stemmen? Ja, wel, dat kan via dit formulier tot en met 7 februari!
Er zijn trouwens een hele hoop ontzettend leuke Belgische blogs bij.  Bij a bouquet of buttons vind je er een overzichtje van.

Een kerst- en nieuwjaarswensje.

2015 was een heftig jaar, met ups en een beetje te veel downs.  Volgend jaar ziet er rustiger uit, aangenamer en gezelliger.  Minder weken zonder lief, meer fijne gezinsmomenten en meer leuke en nieuwe projecten.  Mijn gezinnetje is mijn alles, zonder man en kindjes ben ik wat verloren, wat eenzaam en wat triest.  Hoe graag je soms verlangt naar wat me-time, rust en kalmte, zonder de gezellige gezinsdrukte ben ik niet meer compleet!  

Daarom eventjes een dikke dank je wel aan manlief om zo geduldig en charmant te zijn, aan Wolf om me te overladen met liefdevolle woorden en knuffels, aan Otto-Jan om zo grappig uit de hoek te komen en aan Billie voor al zijn schattige zoentjes.

En jullie, lieve leuke lezers, ik wens jullie het allermooiste en de goesting om er onvermoeibaar naar op zoek te gaan.  

Tot 2016!

Tijd te kort?

Soms zijn er zo van die momenten waarop je denkt: aaaaargh, kon ik maar wat extra tijd kopen! Wat extra tijd om op adem te komen, om terug wat orde te scheppen in de huishoudelijke chaos, om het ellenlange to do lijstje wat in te korten, om wat extra te werken aan het nieuwe geheime project, om wat meer aan mijn naaimachine te zitten, om leuke activiteiten te doen met mijn pagaddertjes, om gewoon een beetje te hangen in de zetel, om te gaan eten met manlief, om kindvrij te gaan shoppen, om te slapen, ...  Maar helaas, tot op heden bestaat er noch een bakstenen winkel nog een webshop waar ze tegen welke prijs dan ook een beetje tijd verkopen.  Misschien is eens stilstaan bij wat ik de afgelopen periode allemaal  heb verwezenlijkt een goed plan.  Een plan waar je weer wat energie en wat instant trotse gevoelens van krijgt.

Wel, ik maakte eens een to do lijstje in april.  Laten we dat eens bekijken:

Naaien voor de kindjes:
- een hemdje: check
- T-shirtjes: check maar die zijn niet op de blog geraakt
- nog een daltonbroekje: Ik maakte er wel eentje voor #MFL en nog 2 andere voor een mooi poppemietje
- een shortje: check en ze kregen zelfs een plekje in La Maison Victor (Trots)
- een knuffelmonster: ik maakte er 5 voor in de pop-up winkel en ik maakte ook een knuffelpoes voor Billie.
- een Ole: check

Selfish sewing:
- een King Louie-achtig kleedje of 2: het patroontje heb ik al...
- een voorlopig nog geheim sewbidoo kleedje: check
- een simpel rokje: check
- een Harlequinjurk van LMV
- een makkelijk truitje: check
- nog een glitter of pied-de-poule-sweater: check

Bezoeken, zien, doen en genieten:
- een dierentuin bezoeken: als het Kakelend kippenmuseum door kan gaan voor minidierentuin: check
- kussen onder de Eiffeltoren: misschien eventjes on hold met de terroristen...
- gaan ontbijten: nog steeds op de to do lijst
- gaan lunchen: check en wel hier.
- gaan eten: check, we smulden heerlijke burgers hier
- een weekendje weg zonder de kindjes: helemaal van boven op het lijstje...
- fietstochtjes doen met de kindjes: check
- picknicken: check
- uitgaan + uitslapen de volgende dag: check
- zwemmen in de zee: check
-  een dagje naar de sauna: nog steeds op het lijstje
- postcrossen: check

Bloggen:
- over al mijn naaisels: voor het overgrote deel check 
- een tutorial maken voor mijn  glitter of pied-de-poule-sweater: check (ik heb er zelfs al een workshopje over gegeven)
- over grappige peuter- en babymomentjes: die probeer ik wel af en toe ergens tussen te proppen
- over uitgetest en goed bevonden receptjes: check (wel minder dan verwacht...)
- over mijn Cameocreaties: check

Geef toe, dat is al een aardig lijstje. Een hoop vinkjes op mijn to do lijstje van april en een hoop extra projecten die tussendoor kwamen piepen zoals het starten van een webwinkel, 8 toneelkostuums maken voor een Grieks geïnspireerd stuk, een eigen doeboekje maken met daaraan gekoppeld mijn eerste give away organiseren en dan ook nog een gigantisch groot geheim project.  (binnenkort meer over dat fantastisch gigantisch project).

Tijd is relatief, soms vul je ze iets anders in dan gepland, soms zit je liever eens in de zetel dan achter je naaimachine, soms zijn de kindjes niet zo'n fan van mama die bezig is met iets anders dan met hen, soms heeft manlief zijn portie aandacht nodig, soms is moeten niet nodig, soms is gewoon genieten en roeien met de riemen die je hebt voldoende.  Je beleeft elke dag maar één keer, dan doe je dat beter goed dan overhaast...

MARKT! zondag 29 november 2015

Nu zondag, 29 november 2015, organiseert de Entrepot voor de eerste keer MARKT!.

"MARKT! is een platform voor zotte creaties en jonge brouwsels. Een MARKT! voor ontwerpers en makers. Op MARKT! vind je kunst, design, prints en fashion van de ontwerpers van morgen, en misschien ook wel spacy hapjes, ecologische spitsvondigheden en je originele kerstcadeaus."

Leuk toch? Wel, wat nog leuker is dat ik er een standje heb!  Een echt Miss Wobie standje met de leuke sweaters en T-shirts die je hier vindt.  Maar ook met een hoop babyspulletjes zoals zachte gezellige dekentjes, knuffels, tuttekoordjes, daarnaast is er ook nog een leuk doeboekje met allemaal opdrachten voor een spetterend jaar tegemoet te gaan (binnenkort in de webwinkel) en leuke glazen potten om je interieur op te fleuren.  Dat is dus een bonte collectie leuks voor iedereen.

Hier wordt nog duchtig genaaid.  een hoopje cirkelsjaaltjes rolde al van onder mijn machine en straks is het tijd om nog enkele popjes te maken.  Zwoegen, stikken, knippen en een beetje stressen, zo zien de volgende dagen er uit.  Oja, en nog gaan werken op mijn echt werk, voor de kindjes zorgen, naar een toneelstuk gaan kijken waar ik de kostuums voor gemaakt heb (fier als een gieter - foto's volgen binnenkort) en werken aan een geheim nieuw project met haar (spannend, binnenkort meer hierover).  Druk maar plezierig programma me dunkt!

Met onze vriendinnen hebben we een knustel/naai/werk/haak/breigroepje.  Volgende maandag doen we eens zot en maken we met z'n allen een Miss Wobie trui.  Wil jij ook graag ons vervoegen maandagavond? Schrijf je dan nog snel in voor plezier en vertier maandagavond!

Zo, tot zondag of/ en tot maandag!

Driewerf hoera!

Lieve kleine Otto-Jan, mooie bijzondere jongen, morgen is het precies drie jaar geleden dat je van mij een mama maakte.  Dat je mij verblijde met je eerste lachjes, me vermoeide met je eerste nachtjes, me verrijkte met je magische kijk op de wereld, me verwarmde met je knuffels en me deed smelten met je schattige blikken.  Lieve integrerende jongen, geniet met volle teugen van alles wat op je pad komt, ontdek, speel en dans in het ritme van jouw leven.  Ik zie je supergraag.
Dikke zoen, je mama x